Kamerplanten die giftig zijn voor je hond

Een Monstera naast de bank, een hangplant bij het raam: groen maakt je huis gezellig. Je hond kan die bladeren alleen ook interessant vinden om op te kauwen. Sommige kamerplanten zijn giftig voor honden, maar de gevolgen verschillen sterk per soort. Hier lees je welke planten aandacht vragen en hoe je knabbelen voorkomt.

Monstera en Dieffenbachia kunnen een pijnlijke mond geven

Monstera, Dieffenbachia, Philodendron en Epipremnum bevatten kleine, irriterende calciumoxalaatkristallen. Bij kauwen komen die vrij in de mond. Je hond kan gaan kwijlen, met zijn poot langs zijn bek wrijven of niet meer graag eten.

Deze blootstellingen blijven vaak beperkt tot irritatie en ongemak. Dat is iets anders dan de ernstige orgaanschade die sommige andere planten veroorzaken. Overleg na inname met je dierenarts over de plant, de hoeveelheid en de klachten. Bij moeilijk slikken of ademhalen is direct veterinaire hulp nodig.

Sagopalm vraagt om onmiddellijke aandacht

De sagopalm, Cycas revoluta, kan een zeer ernstige vergiftiging veroorzaken, waaronder leverschade. Alle delen zijn giftig; de zaden bevatten de hoogste concentratie gifstoffen. Bel bij mogelijke inname meteen de dierenarts, ook wanneer je hond nog normaal doet.

De naam ‘palm’ zegt niet genoeg om een plant te beoordelen. Verschillende planten worden met vergelijkbare namen verkocht. Bewaar daarom het etiket met de botanische naam, of maak er bij aankoop een foto van.

Ook Sansevieria, bekend als vrouwentong, is niet geschikt om op te kauwen. Inname kan onder meer misselijkheid, braken en diarree veroorzaken. Een stevige, makkelijk te verzorgen plant is dus niet automatisch een veilige keuze voor een hond die bladeren opeet.

Welke kamerplanten zijn een minder risicovolle keuze?

Kaaps viooltje en de krulvaren Nephrolepis exaltata worden als niet-giftig voor honden ingedeeld. Dat geeft meer keuze dan alle planten uit huis verwijderen. Controleer wel de precieze soort: niet iedere varen heeft dezelfde eigenschappen.

Niet-giftig betekent niet onbeperkt eetbaar. Grote hoeveelheden plantenmateriaal kunnen de maag irriteren. Bovendien kan er meststof in de aarde zitten of kan de plant behandeld zijn. Laat je hond daarom ook bij deze soorten niet meehelpen door bladeren en potgrond op te eten.

Een hoge pot is niet altijd buiten bereik

Een hangplant staat hoog, maar zijn ranken kunnen naast de bank belanden. Daar kan je hond makkelijker bij dan je denkt. Let ook op afgevallen bladeren en de plek waar je een pot tijdelijk neerzet om water te geven.

Kies bij een hond die graag knabbelt liever een andere plant of een plek achter een betrouwbare afscheiding. Geef hem geschikt kauwmateriaal en oefen rustig ruilen met veilige spullen. Een bereikbaar blad wordt niet veilig doordat hij meestal naar ‘nee’ luistert.

Controleer dit ook wanneer je hond bij familie logeert of meegaat op vakantie. Thuis staat alles misschien goed, terwijl in een ander huis een onbekende plant precies naast zijn mand staat.

Je hond heeft een blad gegeten: welke informatie helpt?

Houd de plantennaam of een duidelijke foto bij de hand. Vertel de dierenarts wanneer je hond ervan at, hoeveel ongeveer en of hij klachten heeft. Geef ook zijn gewicht door. Een aangevreten blad kan helpen om vast te stellen wat hij heeft binnengekregen.

Geef geen huismiddelen op eigen initiatief en probeer hem niet zelf te laten braken. Vraag welke aanpak bij deze plant nodig is. Voor het groen buiten lees je ook over giftige bloemen en tuinplanten voor honden.